Shepherd Boy in New Zealand

เรื่องเล่า Outreach Week in Napier

2007-10-10T02:36:00.000-07:00

เป็นเรื่องราวสั้นๆที่น่าประทับใจที่อยากจะเอามาแบ่งปันให้กับเพื่อนได้อ่านกัน และที่สำคัญก็สำหรับผมด้วยที่จะไม่ลืมเรื่องดีดีเหล่านี้ แต่ก็สามารถกลับมาอ่านได้เสมอ
เรื่องแรก ชื่อ แม่มารีแอนนีที่แสนดี

เป็นครั้งแรกในรอบแปดเดือนที่ผมได้รับการนวดจาก แม่ มารีแอนนี ผมเรียกเขาว่า แม่ และเป็นแม่คนที่สามแล้วที่ผมเรียก ต่อจากแม่คนแรกที่ให้กำเนิดผมและแม่อีกคนที่ผมเรียกที่สิงค์โปร์ มารีแอนนีเป็นห่วงผมมาก เพราะวัฒนธรรมของเราค่อยข้างจะคล้ายๆกัน แม่มารีแอนนี พึ่งจะฉลองอายุ 61 ปีเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมานี่เอง (23 sep)พอดีว่า ผมนอนไม่ถูกท่า หรือเปล่า ตื่นเช้าขึ้นมาหัวไหล่ด้านขวาของผมระบมไปหมด แม่มารีแอนนี เห็นผมแสดงอาการ แกก็เดินเข้ามาถามว่า เป็นอะไรหรือเปล่า ผมเป็นห่วงเป็นใยแบบนี้ ผมรับรู้ได้ถึงความจริงใจจากการถามของเขา ผมรู้สึกซาบซึ้งและ ปลาบปลื้มยินดีมาก แกบอกว่า แกจะนวดให้ และแกก็นวดให้ผม ตั้งสองครั้งแน่ะ นวดรวมไปถึงหลังที่ปวดของผมด้วย

Angar พูดถึงเด็กคนนี้บ้างดีกว่า เจอเขาครั้งแรก เป็นเด็กที่ไม่อายที่จะทักคนแปลกหน้าเลย ผมชอบนะ เขาเดินเข้ามาจับมือผม แล้ววันนั้นก็เป็นจุดเริ่มต้นแห่งสายสัมพันธ์ระหว่างผมกับเด็กคนนี้ เขาถามว่าผมมาจากประเทศไหน ผมก็บอกว่า เมืองไทย เขาก็พูดว่า สวัสดีครับ ทำเอาผมงง เด็กอายุ 9 ขวบ พูด สวัสดี ได้ อ่ะ ผมถามว่าไปรู้มาจากไหน เขาก็บอกว่าเขาเคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับการทักทาย และสิ่งที่ทำให้ผมยิ่งประทับใจก็คือ การที่ เขา เขียนรูปภาพให้ ถึงแม้มันจะไม่สวย ถึงแม้มันจะไม่มีค่าอะไร แต่มันมีความหมายสำหรับผมนะ ผมเห็นรอยยิ้ม เห็นความจริงใจของเด็กคนนี้ เขาเห็นกล้องถ่ายรูปผม ก็อยากลองหัดถ่าย ดูเหมือนเขาชอบเอามากๆๆ ผมไม่รังเกียจเลยที่เขาจะใช้กล้องหัดถ่ายรูป แต่ก็แค่กลัวเขาทำหล่น ผมสอนเขาเล่นกีต้าร์ สอนเขาถ่ายรูป อืม เด็กคนนี้เรียนรู้ได้เร็วมากๆๆ ผมรู้สึกว่าเขาจะติดผมแล้วสิ ไปไหนเขาจะตามผมเป็นเงาตามตัวเลย

อีกสิ่งที่น่าประทับใจก็คือ เขาช่วยงานทุกอย่าง แม้กระทั่งงานทาสี มีอยู่วันหนึ่ง เรากำลังจะทาสีกัน เขาก็หยิบอุปกรณ์เตรียมที่จะทาเต็มที่แต่ว่า บรูซ (ผู้ปกครองที่โบสถ์) ก็บอกว่าอย่า พึ่ง เพราะเดี๋ยวสีจะตก งานนี้ไม่ใช่งานของเด็ก สิ่งที่บรูซพูดนั้นมีเหตุผลทุกอย่าง เพราะสีที่เราทาไม่เหมือนสีเมื่อวันก่อน มันเป็นสีที่มีน้ำผสมเยอะ ถ้าไม่ระวัง สีก็จะตกใส่พรมได้ง่าย ยิ่งเป็นเด็กด้วย ยิ่งตกกง่ายขึ้นอีก แต่ว่า Angar ก็ไม่พอใจ โมโห วิ่งออกไปจากโบสถ์ ทำหน้าบึ้ง เดินกลับเข้ามา และก็ไม่ช่วยอะไรสักอย่าง สักพัก บรูซ เห็น Angar และก็พูดว่า "Do youwanna talk about it?" Angar ก็ไม่อยากคุยด้วย เดินหนี แต่พอเวลากินข้าวเที่ยง ผมนั่งข้างๆ บรูซ แองก้า เดินเข้าพร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่ง ที่เต็มไปด้วยลายมือของ แองก้า บอกว่า ผมเข้าใจแล้วว่า ผมไม่สามารถทำงานทาสีได้ เพราะมันเป็นงานที่ละเอียดอ่อน ผมรู้ตัวว่าผมไม่ควรทำแบบนี้กับ คุณ ผมขอโทษ ผมแทบน้ำตาไหล เพราะบรูซอ่านออกเสียง ซึ่งผมก็พอจับใจความได้ และสิ่งหนึ่งที่น่าประทับใจก็คือ เด็กคนนี้ ยื่นมือ ออกมา ขอจับมือกับ บรูซ มันเป็นสัญลักษณ์ของความกล้า ความเป็นลูกผู้ชายที่รู้ตัวว่า ผิด แล้วยอมรับผิด ผมนะ อายตัวเองที่บางที ผมแทบไม่กล้าเผชิญหน้ากับคนที่ผมรู้ตัวว่าผมทำผิดด้วย เด็กอายุ 9 ขวบเป็นตัวอย่างให้กับผม เป็นตัวอย่างแห่งความกล้า กล้าที่จะเผชิญกับความจริง ขอบคุณพระเจ้าที่ประทานเด็กคนนี้ ขอให้เขามีความเชื่อในพระองค์ถึงแม้เวลาจะเปลี่ยนไปแต่ใจของเด็กคนนี้จะไม่เปลี่ยนแปลงไปจากพระองค์ อาเมน

มาถึงเรื่องสุดท้ายที่อ่านแล้ว อาจจะงงหน่อย เพราะแต่ละวันมันไม่เหมือนกันเลย แต่ผมก็บันทึกไว้ว่าในแต่ละวันผมทำอะไรบ้าง เอาเป็นว่าก็ไปเจอผู้หญิงคนหนึ่ง ตอนแรกก็หนักใจอยู่ว่าจะเขียนเรื่องนี้ลง Shepherd Boy ดีไหม แต่คิดไปคิดมา ไม่เขียนเดี๋ยวก็ลืมอีก ผมเป็นคนที่ลืมอะไรง่ายๆด้วยสิ เอาเป็นว่ามันเป็นเรื่องที่น่าประทับใจละกัน ผู้หญิงคนนี้ชื่อ Smokey เป็นนักศึกษา AIM จากอเมริกา เรียนพระคัมภีร์ ที่ Sunset Preaching School Texas 8 เดือนก่อนมาประจำการ ทำงานที่ เนเปียร์ เป็นเวลา หนึ่งปี เจอเขาครั้งแรกที่ ทารังก้านี่แหล่ะ เขามาเยี่ยมโรงเรียนผม แล้วก็ไปเจออีกก็คราวที่ไป outreach week นี่แหล่ะ นักศึกษา AIM เขามีกฎว่า ห้าม นักศึกษา AIM ทุกคนออกเดทระหว่างทำงาน หรือ อยู่ในช่วง Mission กฎนี้อีกล่ะ ผมละไม่ชอบกฎบ้าบอคอแตกนี้เอาซะเลยย เฮ้อออ

คืนวันพฤหัสผมไปดูหนังที่โบสถ์กับ แดน กับ เอมี่ และ Aim teams จุดประสงค์ก็ไม่ตั้งใจไปดูหนังหรอก อยากไปนั่งคุยกับสโม้กกี้นะ แต่ไม่มีเวลาได้คุยเลย ระหว่างรอดูหนังนั่นเอง ผมก็เห็นสโม้กกี้ ฝึกเต้นรำ กับ ราชอน ผมก็พูดดังๆเผื่อให้เขาได้ยินว่า ตกลงงานProm night ผมต้องเต้นด้วยเหรอ เขาก็บอกว่า ใช่ แต่ผมเต้นอะไรไม่เป็นเลยนี่นา จริงๆแล้วมันเป็นแผนของผมนะ เผื่อว่าเขาจะสอนเราเต้นบ้าง แต่....ได้ผลแฮะ สโม้กกี้ก็รวบรวมความกล้าอยู่นาน เท่าที่ผมสังเกตุนะ หรือว่าผมคิดไปเองก็ไม่รู้ เขาถามว่า Do you know how to Waltz?"I don't know how" "Do you wanna try?" "(Absolutely) Yes"บอกได้คำเดียวว่าเป็นครั้งแรกที่ได้อยู่ใกล้แบบประชิดตัวเขาแบบนี้ ผมได้แต่ก้มหน้ามองดูเท้าตัวเองเผื่อไปเหยี่ยบเท้าเขา ไม่กล้ามองหน้าเขาเลย ทั้งๆที่เขาจ้องหน้าเราตลอด เป็นสัญญาณของการเป็นผู้นำที่ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย เวลาเจอผู้หญิงที่เราชอบทีไร มักประหม่า และเป็นแบบนี้ทุกที อย่างนี้จะเรียกว่า Mc Daddy ได้ไงอ่าเต้นหลายเพลงมาก ดูเขามีความสุขนะที่ได้สอนผม แต่ก็ไม่รู้สิว่าเขาคิดอย่างไร

วันนี้ วันศุกร์ ก็เริ่มเหนื่อยแล้วละ หลังจากทำงานหนักมาหลายวัน แต่ว่าคิดว่าวันนี้ก็คงเป็นวันที่ดีอีกวันหนึ่งของผม เราฝึกร้องเพลงในตอนเช้า จากนั้นก็กินข้าวเที่ยงกัน จังหวะนี้แหล่ะ ที่ผมถือโอกาสเข้าไปนั่งกับไป สโม้กกี้ เรียกว่ารวบรวมความกล้าอยู่หลายวัน ตอนแรกก็คุยกันเรื่อง แทตทูแต่ก็คุยกันหลายเรื่องนะ ดูเหมือนเขาไม่ค่อยเป็นคนที่เปิดตัวเองเท่าไหร่ ถ้าผมไม่ถามเขาก็จะไม่ค่อยพูดถึงเรื่องราวของตัวเองสักเท่าไหร่ ผมว่าผู้หญิงคนนี้ คงมีเรื่องราวที่น่าสนใจเยอะแยะ อืมมม ชักอยากรู้จักให้มากกว่านี้ซะแล้วสิ หลังจากนั้นเราก็นั่งรถเข้าไปในเมืองเพื่อไปร้องเพลงกันผม เดินช้ากว่าคนอื่น ดังนั้น ผมจะเดินตามหลังสุด และที่ทำให้ผมยิ้มออกก็คือ สโม้กกี้ หยุดรอผมและ ควงแขนผม เดินตามกันไป นั่นคือจุดเริ่มต้นของความมั่นใจที่ทำให้ผมสามารถเข้าไปคุยกับเขาได้ง่ายขึ้น เราร้องเพลงเสร็จ ผมก็ชวนเขาไปกินกาแฟเป็นร้านกาแฟโปรดผมด้วย บักส์ นั่นเอง หลังจากนั้นเรากลับไปที่โบสถ์ ส่วนหนึ่งต้องไปย้ายบ้านของสมาชิกที่โบสถ์ แต่อีกส่วนหนึ่งก็ตกแต่งที่โบสถ์ ให้พร้อมสำหรับงาน Poor Mans Prom Nightสโม้กกี้ชวนผมให้อยู่ช่วยเขา ผู้หญิงคนนี้เก่งมากในเรื่องของการตกแต่ง และที่สำคัญ เขาทำอาหารเก่งด้วยย ผมสังเกตุเอานะ แล้วผมก็ถามเขาว่าทำอาหารเป็นไหม เขาบอกว่า เป็นทุกอย่างเพราะแม่เขาสอนให้เขาที่จะต้องเป็นภรรยาที่ดีในอนาคต อืมมมม อยากได้ภรรยาแบบนี้จัง อิอิผมเดินไปส่งเขาที่บ้านเพื่อไปเอาส่วนประกอบที่จะทำ น้ำพันซ์ ซึ่งเขาก็สอนผมทำด้วย น่ารักจัง

และแล้ว การเดินทาง 1 อาทิตย์ของผมกับ เมืองเนเปียร์ ก็สิ้นสุดลงด้วย หัวใจที่บอบช้ำนิดๆ วันเสาร์เราไปเที่ยวตามจุดชมวิวต่างๆของเมืองเนเปียร์ เรียกได้ว่าสวยไช้ได้ทีเดียวแต่ที่ผมชอบที่สุดก็คือการได้มีโอกาสได้ถ่ายรูปกับ สโม้กกี้ แบบหวานๆๆด้วยเหมือนกัน เป็นภาพที่น่าประทับใจเอามากๆ แต่ก็อย่างว่าอะนะ ผมชอบใครแล้วมักจะมีมารมาขัดขวางอยู่เรื่อยมันก็เลยแห้วซะทุกทีอะ กลางคืนก็ไปงาน Poor Mans Prom Night ก็สนุกดีนะ เห็นสโม้กกี้เต้นแล้ว รู้สึกประทับใจ เต้นเก่งดี แต่ก็ไม่มีอะไรมาก ไอ้คำพูดที่เตรียมมาว่าจะพูดกับเขาก็ไม่ได้พูด เพราะแทบจะไม่ได้เต้นกับเขา ก็เรามันไม่กล้านี่นาทำไงได้ล่ะ จะไปขอเต้นก็แทบจะไม่กล้า เซ้งงงง ตัวเองจริงๆๆๆๆ

Sometimes Love makes us do stupid things จริงๆนะ ผมยอมรับ เวลาที่มีความรัก ประมาณว่า fall in loveบางทีมักจะทำให้เราทำสิ่งที่งี่เง่า และไม่ได้เป็นตัวของตัวเองเอาซะเลย คุณว่าไหม หลายครั้งที่ผมเจอคนที่ผมชอบตัวผมมักจะสั่น ปากพูดไม่ออก ใจอยากพูด แต่ก็ไม่กล้า หรือไม่ ก็มักจะทำอะไรเปิ่นๆที่ดูไม่เป็นผู้ใหญ่ในสายตาของเขาเอาซะเลย แต่ในขณะเดียวกัน ถ้าไม่ได้เจอใครที่ชอบจริงๆ อาการเหล่านี้มักไม่เคยเกิดกับเราเลบเป็นเพราะอะไรหว่า

Shepherd Boy Coffee Shop

2007-09-21T04:47:00.000-07:00

วันนี้เป็นวันธรรมดาอีกวันที่ผมมานั่งร้านกาแฟร้านโปรดเช่นเคย ตอนแรกก็ตั้งใจจะมาเตรียมบทเรียนเพื่อที่จะต้องออกไปพูด แต่ผ่านไปครึ่งชั่วโมงผมก็ยังคิดไม่ออกว่าผมควรจะพูดอะไรดี ผมมีความรู้สบายใจอย่างบอกไม่ถูกที่ไม่ต้องทำรายงาน ไม่ต้องอ่านหนังสือ เพราะว่า พึ่งสอบเสร็จควอเตอร์ที่สามของปีนี้ ซึ่งเป็นควอเตอร์ที่ยากสำหรับผม เพราะอาการปวดหลังของผมกำเริบขึ้นและหนักกว่าที่เคยเป็น ผมไปหาหมอกายภาพมาสองครั้ง แล้ว ตามความเป็นจริงแล้วผมก็ไม่ควรไปหรอก เพราะรู้อยู่แล้วว่าถ้าไปมันก็เหมือนเดิม เพราะทั้งชีวิตผมก็ผ่านการกายภาพมาเยอะแล้วและก็รู้ว่าควรทำอย่างไรมันถึงจะหาย แต่ว่าเหตุผลที่ไปก็อยากให้หมอกายภาพมานวดหลังให้ผ่อนคลายเท่านั้นเอง แต่ก็ผิดหวังเพราะเขาไม่ได้นวดให้อย่างที่คิด เห็นแบบนี้แล้วคิดถึงเมืองไทยจัง อยากไปนั่งนวดหลังสัก สองชั่วโมง ที่ถนนคนเดิน เป็นความสุขที่บอกไม่ถูก

กลับมาที่เรื่องร้านกาแฟต่อ ผมมีความฝันที่อยากจะเปิดร้านกาแฟเล็กๆสักร้าน ที่เชียงใหม่ แต่ด้วยความที่ตัวเองชอบกาแฟ แต่ไม่มีความรู้เรื่องกาแฟเลย เพราะเข้าร้านกาแฟทีไรก็สั่งแต่ Caramel Frappuccino หรือไม่ก็ White Chocolate Mocha ทุกที ไม่เคยสั่งอย่างอื่น ไม่รู้ว่ารสชาดอื่นเป็นอย่างไร และด้วยความที่ผมเรียนจบทางด้านคอมมา ก็อยากใช้ความรู้ที่มีเปิดร้านกาแฟที่ใช้เทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ควบคู่กันไป จริงๆแล้วมันก็เป็นความฝันของคนคนหนึ่งที่ไม่ต้องการที่จะเป็นลูกจ้าง อยากจะเป็นนายตัวเอง เป็นเจ้าของกิจการร้านตัวเอง ผมว่า แบบนี้คงมีความสุขกว่ากันเยอะเลย และเนื่องจากผมกำลังศึกษาอยู่ที่นิวซีแลนด์ วันไหนที่ว่างๆผมก็จะพยายามตระเวนไปตามร้านกาแฟต่างๆ บางทีก็ไปเก็บข้อมูล ไปดูการตกแต่งของร้าน ว่าเป็นไงบ้าง ไปสังเกตุการณ์ลูกค้าว่าชอบสั่งอะไรกัน และสุดท้าย ไปหาเพื่อนคุย ผมนั่งคิดชื่อร้านกาแฟในฝันของผม “Shepherd Boy Coffee Shop” คงเป็นชื่อที่ผมคิดไว้ในตอนนี้ แต่ถ้านี่เป็นแผนงานของพระองค์ไม่แน่นะ เราอาจจะได้เห็นร้านกาแฟชื่อนี้ที่เชียงใหม่กัน

พูดถึงร้านกาแฟแล้วพูดถึงคนในร้านกาแฟกันดีกว่า จะว่าไปคนในร้านกาแฟมีทุกประเภท แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นคนชั้นกลางขึ้นไปที่พอจะมีเงินออกมาซื้อกาแฟนอกบ้านได้ ส่วนใหญ่ก็เป็นพนักงานบริษัทบ้าง เป็นพ่อบ้าน แม่บ้านบ้าง เป็น นักเรียน นักศึกษา เป็นคนยุคใหม่ที่ใช้ร้านกาแฟเป็นที่พบปะสังสรรค์กัน บรรยากาศภายในร้านกาแฟ มีทั้งเสียงหัวเราะ เสียงร้องไห้ (แน่นอนว่าต้องมี) อารมณ์เศร้า อารมณ์ดีใจ อารมณ์เสียใจ และสุดท้าย อารมณ์เหงา
เขียนมาซะยาวเลย ผมบอกก็ได้ว่าผมจบเรื่องนี้ไม่ได้ เพราะไม่รู้จะเขียนอะไรลงไป 555 แต่ผมบอกได้อย่างหนึ่งว่าผมรู้สึกมีความสุข ที่ได้เห็นผู้คน ได้มองคนอื่นด้วยสายตาที่บริสุทธิ์และจริงใจ เห็นรอยยิ้ม แค่นี้ก็ทำให้ผมเกือบที่จะหุบยิ้มไม่ลง

PS: ขอโทษทุกคนด้วยนะ ถ้าบทความนี้ไม่ค่อยมีสาระเท่าไหร่ แหะๆๆ บางทีก็เหนื่อยที่จะคิด จะเขียนอะไรดีดีบ้างอ่ะ

Faces and Stop Judging

2007-08-30T03:49:00.000-07:00

นี่ถ้าแม่มาเห็น ผม ไว้หนวด เครารุงรังแบบนี้ กับทรงผม ที่ยาวที่สุด แม่คงตกใจว่า นี่ใช่ลูกฉันหรือเปล่าเนี่ย ผมเคยเขียนไว้ในบทความครั้งก่อนเรื่องที่ อยากเปลี่ยนแปลง แน่นอนว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างที่ผมได้เปลี่ยนแปลงตั้งแต่ครั้งนั้น แต่อีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ยังไม่ได้เปลี่ยนแปลง ผมไม่เคยไว้หนวดยาวๆแบบนี้ ก็อยากจะลองไว้ดูบ้าง ไม่เคยมีทรงผมยาวๆแบบนี้ ก็อยากลองมีบ้าง แต่เชื่อไหม ถ้าผมกลับเมืองไทย คนที่สนิทๆกับผม หรือน้องๆที่ผมรู้จัก จะทักทายว่า ไปตัดผมซะ ไปกวนหนวดซะ ผมมานั่งคิดดูถึงคำพูดต่างๆเหล่านี้ ผมมีความรู้สึกว่า คุณกำลังตัดสินคนจากภายนอกหรือเปล่าเอ่ย การที่ผมมีทรงผมที่รุงรัง หรือการที่ผมไว้หนวดเครายาวรุงรัง ใช่ว่าผมจะเป็นคนไม่ดีไม่ได้ การเป็นคนที่ดีไม่ได้เกี่ยวกับรูปร่างภายนอกเลย แต่คนเรามักตัดสินไปซะก่อน มีอยู่วันหนึ่งที่ผมกำลังเรียนอยู่แล้วบังเอิญไปอ่านเจอข้อนี้เข้า แล้วรู้สึกชอบ อยากจะเอามาแบ่งปันกันให้ฟัง "Stop judging by external standards, and judge by true standards." John 7:24 ผมก็มีปัญหาบางครั้งในการมองคนแค่เพียงภายนอก แต่การที่เรายอมรับในสิ่งที่เขาเป็น ผมเชื่อว่ามันจะทำให้จิตใจของเราอ่อนโยนยิ่งขึ้น เรามองคนอื่นด้วยความรัก หรือเรามองคนอื่นด้วยความอิจฉา ริษยา หรือ มองด้วยการดูถูกเหยียดหยาม มันคงจะดีนะ ถ้าเรามองคนอื่นเหมือนกับพระเยซูทรงมองเรา

เด็กเลี้ยงแกะเล่าเรื่อง คนตรงข้าม

2007-08-27T07:12:00.000-07:00

วันนี้มีเรื่องเล่ามาเล่าสู่กันฟัง จริงๆแล้วก็ได้เวลานอนแล้วแหล่ะ แต่กลัวจะลืมซะก่อน ช่วงนี้ความจำสั้นซะด้วยสิ เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่า มีเพื่อนนักเรียน ชื่อ บรู้ค ชวนไปรับประทานอาหารเย็นที่บ้านเขา บรู้คแต่งงานแล้วกับ ผู้หญิงที่ชื่อ เคลลี่ ทั้งสองพึ่งจะอายุ 23 ปีเอง แต่ก็ดูเป็นผู้ใหญ่ในเรื่องของการใช้ชีวิตคู่ดี นอกจากบรู๊กกับเคลลี่แล้ว ทั้งคู่ก็ได้เชิญ อดัม กับ ไฮดี้ มารับประทานอาหารด้วยกัน อดัม กับไฮดี้ ก็เป็นคู่สามี ภรรยา ที่เพิ่งจะแต่งงานได้ไม่กี่ปี ทั้งคู่อายุ ก็ไม่เกิน 27 พอถึงเวลารับประทานอาหาร เขาให้ผมนั่งตรงหัวโต๊ะ ส่วนพวกเขาก็นั่งเป็นคู่ ครั้งแรก ที่ผมนั่งลงบนเก้าอี้ ผมนึกในใจว่า นี่เรามาทำไมหว่า แล้วคนตรงข้ามเราไปไหนหนอ แต่ไม่เป็นไร ไหนๆเขาก็เชิญเรามาแล้ว กินมันให้อิ่มไปเลยละกัน เคลลี่ทำอาหารฝรั่งได้อร่อยมาก บรู๊คบอกชื่ออาหารผมอยู่หลายรอบ แต่ผมก็จำไม่ได้สักที สิ่งหนึ่งที่ผมเห็น ในคู่สามีภรรยาทั้งสองคู่นี้ ทั้งสองคู่ ต่างกันโดยสิ้นเชิง เริ่มจากคู่แรก บรู๊ค กับ เคลลี่ เป็นคู่ วัยกระเตาะ เพราะอายุน้อยกว่า ประมาณว่ารักแบบกระหนุงกระหนิง ให้กำลังใจกันเสมอ ส่วนอีกคู่ เป็นมวยคู่ใหญ่ขึ้นมากอีกนิด อดัมกับไฮดี้ อดัมนั้นมักจะแหย่ภรรยาตัวเองอยู่เสมอๆ ผมเห็นแล้วก็ดูน่ารักไปอีกแบบ แต่สิ่งหนึ่งที่ทั้งสองคู่นี้มีเหมือนกันคือ คำพูดที่รู้จักให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ไม่มีใครพูดกระทบกระทั่งกัน จนทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเสียหน้า ตรงกันข้าม กลับให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ส่วนผม ซึ่งเป็นบุคคลหัวโต๊ะ ก็ให้กำลังใจตัวเองไปก่อนละกัน

HELLO and SMILE

2007-08-25T06:13:00.000-07:00

I think it's time to write in english because this lesson will help everybody to say "HELLO" and "SMILE". Last week I had to lead devotional in the morning so I spent 2-3 nights for the lesson. I thought that I wanted to do something different from others. This lesson just came up when I was thinking about Thailand "The land of SMILE". I just think that yeah...people should smile more because most smile are started by another smile. If we smile to each other then the day is your.

Eddie: "HELLO" everybody!!! How are you doing?
I have two words to teach you today. These words have a powerful meaning if you know how to use it. The first one is "HELLO". It is a simple word and everyone know the meaning of it but we always use this word as a tradition.

Do you know that a simple "HELLO" can be a sweet one especailly the one we love or care? The word "HELLO" stands for

H: How are you doing?
E: Everything all right?

L: Love to hear from you
L: Love to see you soon
O: Obviously I miss YOU...So HELLO Good Day!

There are many times that God always says "HELLO" to us but we just ignore it. We make the expression of our faces uninviting. God says "HELLO" because he cares for us. He loves us so much so he wants to know how we are doing, is everything all right? Do you need help with something? Are you struggling with something? God also wants to hear from us by our prayers, reading scriptures and spend time alone with God. God also wants to see us soon of course in Heaven. Sin separated us from God so God can’t be in the darkness. God always wants us to come back because he misses us so much.

How do we response to the people who say “HELLO” to us? Do we smile? I remember that many times people said "HELLO" to me but I said nothing back or I did not even smile back to them. When is the expression of your face the most uninviting?
I remember every time I get up and open the door then I always see Cameron but I seldom say Hello and smile to him because I want to go the bathroom and wash my face. When we see each other often instead of saying “HELLO” but we “SMILE” and that means a lot because it a part of your greeting.

The unknown author says some interesting thing about “SMILE”

“A Smile is the lighting system of the face and the heating system of the heart”
“The world is like a mirror; Frown at it, and it frowns at you; smile at it and it smiles too”

Talking about smile, once there was a girl who taught me how to smile(ill talk about that later thou)

Do we make the expression of our faces uninviting? How many times in each day that we say “HELLO” to the people we know? Do we really say “HELLO” to the people and using all these things?

I want to leave the scriptures with you because "HELLO" and "SMILE" are part of greeting in the Bible. It means a lot for people who receive these two words.

Luke 1:44
“When the voice of your greeting came to my ears, the babe in my womb leaped for joy.”
I Thessalonians 5:26
“Greet all the brethren with a holy kiss.”
II Corinthians 13:12
“Greet one another with a holy kiss.”
III John 1:14-15
I hope to see you soon, and we will talk together face to face.Peace be to you. The friends greet you. Greet the friends, every one of them.

Of course the word “HELLO” and “SMILE” are part of your greeting and it’s easy to use but remember that use it with care and love.

I want to encourage everyone to say “HELLO” with love, show the people we talk to that we care for them, we love them, and ask them how are you doing? Everything all right?

Reference: soembody's email about "HELLO"

Work Week ตอน เหม่อลอย

2007-08-15T03:49:00.000-07:00

สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์แห่งการทำงาน ที่ฝรั่งเขาเรียกกันว่า Work Week ส่วนตัวผมแล้วก่อนที่จะถึงสัปดาห์นี้รู้สึกดีใจเป็นพิเศษที่จะไม่มีเรียนตั้งหนึ่งอาทิตย์ แต่พอเริ่มการทำงานในวันแรก ความคิดที่อยากกลับไปเรียนก็เริ่มมีขึ้นมาทันที นั่นเป็นเพราะว่าในการทำงานวันแรกนั้นแทบไม่สบาย เอาซะเลย อาจจะเนื่องมาจากว่ามันทำให้ผมนั้นปวดหลังมากกว่าเดิมทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นก็ปวดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว งานวันแรกของผมก็คือการทาสีรั้วของโรงเรียนให้เสร็จ เราเริ่มทำงานกันตั้งแต่ 9 โมงเช้า จนถึง 4 โมงเย็น ด้วยสภาพอากาศที่หนาวบวกกับแดดที่บางครั้งก็แรงจัด นี่ยังไม่รวมถึงเครื่องบินที่บินผ่านโรงเรียนทุกๆ 10 นาที นะ ผมมีความรู้สึกว่า ทุกทีเครื่องบินไม่เคยบินผ่านแถวนี้นี่นา แต่วันนี้มันเป็นอะไร เครื่องบินลำเดิมนั่นแหละ แต่บินผ่านได้ทั้งวัน แล้วบินต่ำเอามากๆ เหมือนกับว่า มันกำลังจะตกหรือยังไง ยังดีที่ผมมีไอพอดให้คลายเหงา เวลานั่งทาสีรั้ว ก็ฟังเพลงไปเรื่อยเปื่อย เพลงไหนโดนใจ ก็ร้องออกมาดังๆ ไม่สนใจคนที่อยู่รอบข้างหรอก เพราะบางทีเราร้องเพลงไทยบ้าง ฝรั่งบ้าง คละเคล้ากันไป พอผมทาสีมาถึงจุดๆหนึ่ง ด้วยความที่ผมเหม่อลอยไปชั่วขณะ ผมก็ทาสีไป ใจก็คิดเรื่องอื่นไป ปารกฎว่าพอมาดูอีกที อ้าว!!นี่เราไปทาสีโต๊ะกินข้าวของข้างบ้านนี่นา พอดีโต๊ะกินข้าวของข้างบ้าน ผูกมัดติดกับรั้วโรงเรียนอยู่ ผมก็นั่งดูสักพักแล้วก็อดหัวเราะตัวเองไม่ได้ ไอ้ความเหม่อลอยของเราเป็นไปได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ กลายเป็นว่าวันนั้นผมโดนเพื่อนๆแซวทั้งวัน คุณเคยเหม่อลอยบ้างหรือเปล่า? ผมว่าทุกคนก็ต้องเคยเหม่อลอยกันอยู่แล้ว แต่สำหรับผม ผมมีความรู้สึกว่าเหม่อลอยบ่อยมากๆ ยิ่งตอนอยู่ในห้องเรียน หรือว่าตอนขับรถคนเดียว เคยมีเหมือนกันกำลังขับรถอยู่ แล้วเกิดอาการเหม่อลอย หันไปมองนั่น มองนี่ แต่ไม่มองข้างหน้า รถก็เกือบเสียหลัก ไปชนสิ่งกีดขวางข้างหน้า แต่ผมว่าอาการเหม่อลอยก็ดีอยู่อย่างนะ มันทำให้เรารู้สึกจินตนาการได้กว้างไกลดี หรือว่าผมคิดไปคนเดียวก็ไม่รู้ ว่ากันว่าคนที่มีความรักยิ่งเหม่อลอยไปกันใหญ่ คิดแต่เรื่องคนรักของตัวเอง คิดนั่นคิดนี่ แต่สำหรับผม นี่ยังไม่มีคนรักนะ ก็เหม่อลอยไปได้ไกลเหมือนกัน แล้วถ้าเกิดว่ามีความรักกับเขาบ้างละ ไม่รู้ว่าจะเหม่อลอยไปได้ไกลแค่ไหนเนอะ

PS: พึ่งมารู้ว่า โต๊ะกินข้าวของบ้านตรงข้าม ที่ผมเหม่อลอย ไปทาสี ทิ้งไว้ โรงเรียนจะต้องซื้อโต๊ะใหม่ให้เขา เป็นเรื่องอีกล่ะ เอ็ดดี้ ตัวปัญหาจริงๆๆๆเลย 555

Men's challenge 07

2007-08-09T15:21:00.000-07:00

ระหว่างทางที่จะไปดูหิมะนั้น ผมมีความรู้สึกว่ามันสวยสะดุด จนผมอดทนไม่ไหวที่จะต้องคว้ากล้องมาถ่ายวิดิโอ แต่บังเอิญ กล้องถ่ายรูปเจ้ากรรม ที่ด้วยความเห่อของใหม่ ก่อนที่จะเดินทางมาดูหิมะนั้น ผมก็นั่งเล่นกล้องอยู่นานแสนนาน ตอนแรกกะว่าคงไม่ได้มาดูหรอก แต่ก็ได้อาจารย์ผู้ใจดีอาสาพามาดู พร้อมกับ ลุงโจ จากประเทศ ฟิจิ ซึ่งก็เป็นครั้งแรกของ ลุงโจเหมือนกัน ดูท่าทางแกตื่นเต้นเอามากๆ ซึ่งผิดกับผมที่มัวแต่อารมณ์เสียกับกล้องที่แบตเตอรี่กำลังจะหมด ผมจึงเก็บวิดิโอมาได้แค่นิดเดียว แต่ไม่เป็นไร ถ้าผมจำไม่ผิดผมจะได้มาที่นี่อีกครั้งปลายเดือนสิงหาคมนี้ กับกลุ่ม Young Adults ซึ่งจะจัดทริปมา เล่นสกีโดยเฉพาะ หวังว่าผมจะเก็บรูปมาฝากให้มากกว่านี้นะ

หนาวกาย หรือ หนาวใจ

2007-07-23T05:53:00.000-07:00

วันนี้ผมตื่นเช้าขึ้นมาด้วยการรีบเร่ง ไม่ค่อยได้สังเกตุสิ่งรอบข้างสักเท่าไหร่ ผมตื่นขึ้นมาด้วยสภาพที่อิดโรยจากการทำงานเมื่อคืนที่ผ่านมา ผมไม่ได้ใส่เสื้อนอนเหมือนอย่างที่เคยเป็น ผมรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ (ผมลืมไปว่า ผมวิ่งไม่ได้ ดังนั้น มันควรจะเป็น ผมรีบเดิน) ด้วยอากาศที่หนาว ก็เลยเปิดน้ำร้อน แปรงฟัน อาบน้ำ สระผม ภายในเวลาไม่กี่นาที ภายในห้องผมนั้นจะมี ฮีทเตอร์อยู่หนึ่งตัวพอให้คลายหนาวได้บ้าง ผมรีบแต่งตัวเพื่อที่จะไปโรงเรียน เมื่อผมเปิดประตูบ้าน ลมหนาวก็พัดผ่านเสื้อสองตัวของผมเข้าไปแทรกซึมอยู่ในร่างกายอย่างรวดเร็ว ผมพยายามเดินเร็วๆเพื่อที่จะไปในห้องเรียนซึ่งอุ่นกว่า แต่ระหว่างทางที่ผมเดิน ผมเห็นน้ำแข็งเกาะอยู่ที่กระจกรถเต็มไปหมด ถึงแม้จะหนาวเพียงใด แต่ด้วยความที่เห่อกล้องถ่ายรูปใหม่ ผมรีบควักกล้องถ่ายรูปซึ่งอยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาถ่าย อุณหภูมิในวันนี้จะน่าจะอยู่ที่ศูนย์องศา

พูดถึงฤดูหนาว ผมเป็นคนหนึ่งที่ชอบฤดูหนาวมากๆ อาจจะเป็นเพราะตัวผมเองเกิดในฤดูหนาว หรืออาจเป็นเพราะพอถึงฤดูหนาวทีไรจำเป็นต้องหาเรื่องไปตั้งแคมป์ตามที่ต่างๆทุกที แต่ถึงอย่างไรก็แล้วแต่ ถึงแม้ว่าผมจะชอบฤดูหนาว แต่พอมาเจอฤดูหนาวที่นิวซีแลนด์แล้ว ผมกลับเกลียดฤดูหนาวไปเลยทันที จะหาว่าผมหลายใจก็คงจะไม่ผิดนัก ฤดูหนาวที่นี่มันทรมานเกินกว่าที่ผมจะรับได้ ยิ่งหนาวมากผมก็ยิ่งปวดขามากและเป็นเหน็บชามากขึ้น ว่ากันว่าความหนาวมักจะคู่กับความเหงา สำหรับผมความหนาวไม่เท่าไหร่แต่ความเหงานี่สิทรมานใจยิ่งกว่า เหงาเพราะไม่มีใครให้คุยด้วยเวลาหนาว สิ่งที่ผมพยายามจะบอกก็คือ ความหนาวซึ่งเป็นปัญหาภายนอกไม่สำคัญเท่ากับความเหงาซึ่งอยู่ภายใน เมื่อไหร่ก็ตามที่เราสามารถจัดการกับปัญหาภายในใจของเราได้ เราจะไม่รู้สึกหนาวอีกเลย แต่ความอบอุ่นจะเข้ามาแทนที่

อยากเปลี่ยนแปลง

2007-07-18T22:37:00.000-07:00

จริงๆแล้วมีเรื่องให้ทำเยอะแยะมากมายในวันนี้ ทั้งๆที่พึ่งเปิดเทอมได้ไม่กี่วัน แต่การบ้านและข้อสอบก็รอพร้อมให้เราทำอยู่แล้ว ผมคงจะทำอะไรไม่ได้ ถ้าผมไม่ได้เขียนบทความนี้ลงเพราะว่ามันวนเวียนอยู่ในสมองผมจนไม่เป็นอันทำอะไรเลย

แน่นอนอยู่แล้วว่าเราซึ่งเป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งไม่ได้เลิศเลอเพอร์เฟกต์อะไร แต่บางทีเรากลับคิดว่ามนุษย์ช่างวิเศษซะเหลือเกิน ผมเป็นคนหนึ่งที่คิดอยู่เสมอว่าผมไม่สมบูรณ์แบบ ดังนั้นคนที่ไม่สมบูรณ์แบบย่อมทำอะไรที่ผิดพลาดได้เสมอ หลายครั้งในชีวิตที่ผมทำสิ่งที่ผิดพลาดและมักไม่สำนึกตัวเอง และยากที่จะให้อภัย ผมชื่นชมคนที่อยากเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้น ให้เป็นคนที่ใช้การได้ ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองกำลังทำผิดแต่มีใจที่อยากเปลี่ยนแปลง ผมมีใจที่อยากเปลี่ยนแปลง แต่ด้วยความเป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่สมบูรณ์แบบ ผมจึงต้องพึ่งสติปัญญาและกำลังจากสิ่งที่อยู่เหนือกว่าตัวเอง ขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้ผมอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง ถามว่าเรามองคนที่กำลังเปลี่ยนแปลงยังไง เรามองเป็นเหมือนพี่น้องเราคนหนึ่งที่ต้องการความช่วยเหลือ หรือ เรามองเขาเหมือนคนอื่นที่ไม่น่าให้อภัย ผมจะไม่ตอบคำถามนี้ แต่ให้เราลองถามใจตัวเองดู เมื่อเราอยู่ในสถานการณ์นั้น อย่าตอบจนกระทั่งคุณกำลังตกอยู่ในสถาณการณ์นี้

อีกหนึ่งวันที่แย่ที่สุดของผม แต่ในสิ่งที่แย่นั้น ย่อมมีสิ่งที่ดีขึ้นตามมาเสมอ -ผมกำลังเปลี่ยนแปลง-

เรื่องเล่าของเด็กเลี้ยงแกะ ตอน ไข่นุ้ย

2007-07-11T03:38:00.000-07:00

มีประสบการณ์มากมายที่ไม่เคยได้เล่าให้ฟัง แต่มักจะแอบเก็บไว้คนเดียว แต่คิดไปคิดมามันน่าจะเป็นเรื่องดีที่เราพบเจอเรื่องราวต่างๆแล้วนำมาเล่าสู่กันฟัง เหมือนกับเรื่องนี้ที่ผมก็พึ่งประสบมาเมื่อคืนวานนี้เอง เป็นเรื่องราวของ พี่ไข่นุ้ย ณ คาราบาว จริงๆแล้วผมแอบตั้งชื่อพี่เขาให้ดูเก๋ไก๋นะ แต่ชื่อจริงของเขาก็คือ พี่นุ้ย นั่นเอง หน้าตาของพี่นุ้ยหล่อเหลาเอาการ ไว้ทรงผมยาว และที่สำคัญ หน้าตาเขาเหมือนพี่แอ๊ดวงคาราบาวเอามากๆ แถมเขายังเล่นกีต้าร์ได้เก่งไม่แพ้กัน พี่นุ้ยเป็นคนไทยที่มาอยู่นิวซีแลนด์ได้สิบกว่าปีแล้ว เรียกได้ว่า เป็นคนที่นี่ไปแล้ว บัตรประชาชนเมืองไทยก็ยังไม่มีเลย ผมได้มีโอกาสรู้จักพี่นุ้ยก็เพราะ รู้จักจากพี่อีกคนที่เป็นคนไทยที่เป็นพ่อครัวร้านอาหารไทยที่นี่ ชื่อ พี่สมส่วน เมือคืนวานผมกับพี่สมส่วนได้มีโอกาสไปเยี่ยมบ้านพี่นุ้ย และ ไปทำอาหารกินกัน บ้านของพี่นุ้ย ตามความรู้สึกผม ผมว่า สวยเอามากๆ เพราะเป็นบ้านที่อยู่บนเนินเขา และ จะเห็นวิวจากห้องนั่งเล่นทะลุออกไป เป็นทะเล บ้านเมืองต่างๆที่อยู่ด้านล่าง เรียกได้ว่า ถ้าใครมีโอกาสได้ขึ้นไปดอยสุเทพและมองลงมา บ้านพี่นุ้ยก็เหมือนแบบนั้นเลย ผมและพี่สมส่วนเตรียมอุปกรณ์ไปทำอาหารกัน ซึ่งผมก็เป็นลูกมือพี่สมส่วนอีกตามเคย ก็เรียนรู้อะไรเยอะแยะ จากพ่อครัวใหญ่ โรงแรม อมารี กรุงเทพ ซึ่งผันตัวเองมาเป็นพ่อครัวร้านอาหารไทยที่นิวซีแลนด์ อาหารมื้อนั้นคือ ผัดกระเพราลิ้นหมู และ ย่างลิ้นหมู สุดแสนจะอร่อย นานมาแล้วที่ผมไม่ได้สัมผัสอาหารเผ็ดถึงใจแบบนี้ ยิ่งกินแล้วก็นึกถึงอาหารที่บ้านเรา

พี่นุ้ยเป็นคนอัธยาศัยดี ผมเดาเอาว่า หลังจากที่พ่อเลี้ยงพี่นุ้ยซึ่งเป็นชาวนิวซีแลนด์เสีย ทั้งแม่พี่นุ้ยกับพี่นุ้ยก็ได้รับมรดกตกทอดซึ่งเป็นบ้านที่สวยงาม พี่นุ้ยเป็นคนเหนือ เป็นอดีตนักเลงเก่า ไม่มีภรรยาสักที อาศัยอยู่ในบ้านคนเดียว มีรายได้จากการทำงาน หักภาษีแล้ว 1500 เหรียญต่ออาทิตย์ ซึ่งผมฟังจากเขาเล่าอย่างมีความสุขแล้ว ผมอยากรู้จักคนคนนี้มากขึ้น

เรากินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อย พี่นุ้ยกับพี่สมส่วนจิบไวน์ไปด้วย พร้อมกับดูหนัง Spiderman 3 ที่พี่สมส่วนเตรียมมา ส่วนผมก็ฟังพี่ทั้งสองคนต่างเล่าถึงความรู้ที่ตนเองมี ประมาณว่าเก็บข้อมูลไปในตัว และ สนุกกับการกินอาหารไทย เขาทั้งสองต่างเล่าเรื่อง ความขลังต่างๆของ เสือ ตะกรุด พระจตุคามรามเทพ หรืออะไรก็แล้วแต่ที่เกี่ยวกับ ความขลัง และเล่าถึงความเป็นนักเลงของแต่ละคนในอดีตว่าเป็นยังไงบ้าง ผมก็ได้แต่นั่งฟัง เพราะผมไม่มีประสบการณ์อะไรทำนองนี้ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมนั่งคิดในใจก็คือ Are we the created or the creator? ผมรู้อยู่แล้วว่าเรานะ เป็นผู้ที่ถูกสร้างมา เราไม่ใช่ผู้สร้าง แต่คนเราส่วนใหญ่มักจะหลงนึกไปว่าเรานะเป็นผู้สร้าง เรานะเป็นใหญ่ ทุกวันนี้เรากลับแสวงหาสิ่งที่จะทำให้เราเป็นใหญ่ แต่ทำไมเรากลับไม่แสวงหาสิ่งที่สร้างเราขึ้นมา

ผมรู้สึกสนุกกับสิ่งที่พี่ทั้งสองคนเล่า ไม่ใช่เพราะผมเชื่อในสิ่งที่เขาเล่าหรอกนะ แต่ผมสนุกเพราะผมได้พูดคุยกับคนไทย ได้ดูทีวีสดๆ ของไทย ผ่านทาง Sky TV ได้กินอาหารไทย สักพักพี่ไข่นุ้ยก็ถามผมว่า "น้องเอ็ดดี้สูบบุหรี่หรือเปล่า" ผมก็ตอบว่า "ไม่ครับ ผมไม่สูบ" พี่เขาก็บอกว่า ดีมากๆ สักพัก พี่นุ้ยก็เดินไปหลังบ้าน พร้อมกับนำ ขวดน้ำเล็กๆ เจาะรูด้านข้าง พร้อมกับ บ้องไม้ไผ่เล็กๆ ติดอยู่ มาให้ผมกับพี่สมส่วนดู ซึ่งมันก็คือ บ้องกัญชานั่นเอง จากนั้นเขาก็เล่าต่อว่า กฎหมายที่นิวซีแลนด์ อนุญาติให้ปลูกกัญชาได้ บ้านละ ไม่เกินสองต้นเท่านั้น และสามารถมีกัญชาได้ตามที่เขาจำกัด แต่ห้ามขายไม่งั้นจะผิดกฎหมาย พี่นุ้ยเขาให้เหตุผลว่า เขาสูบกัญชา วันละครั้งเพื่อให้ อาการปวดหลังของเขา บรรเทาลง ผมก็นั่งนึกในใจ ผมนะปวดหลังทุกวันและมากกว่าพี่ซะอีก แต่ไม่เห็นจำเป็นต้องใช้กัญชาเลย จริงๆแล้วกัญชาเป็นพืชที่คนในอดีตเอามาใช้ทำอาหาร ทำก๋วยเตี๋ยว แต่พักหลังๆ คนส่วนใหญ่ใช้เกินขนาดจนกลายเป็นยาเสพติดไป จากนั้นพี่นุ้ยก็จุดไฟที่บ้องไม่ไผ่ แล้วเป่าลมที่ปากขวด และสูดลมเข้าไปในปอด และพ่นควันออกมา ถามว่าผมรู้สึกยังไง ณ ตอนนั้น ผมไม่เคยเห็นคนสูบกัญชามาก่อน ผมก็ไม่รู้มันเป็นยังไงเกิดมาก็พึ่งเคยเห็นนี่แหละ พี่สมส่วนในฐานะนักเลงเก่า เห็นแล้วก็อยากลองดูบ้าง ผมนั่งนึกในใจว่า ผมสงสารคนเหล่านี้ ขึ้นชื่อว่ายาเสพติดอะไรก็ไม่ดีทั้งนั้น ถึงแม้ว่ามันจะถูกกฎหมายก็เถอะ แต่เราไม่สามารถไปควบคุมชีวิตของเขาได้ ผมไม่ได้สะอิดสะเอียน หรือรังเกียจพี่ๆแม้แต่น้อย แต่ผมกลับสงสาร อยากให้พี่ทั้งสองคนมารู้จักกับผู้สร้างที่แท้จริงดีกว่าแสวงความสุขชั่วครั้งชั่วคราวและไม่นิรันดร์ เรื่องเล่าของพี่ไข่นุ้ยอาจจะมีแค่นี้ แต่ประสบการณ์ที่พระเจ้ากำลังสอนผมได้เริ่มต้นขึ้นอีกหนึ่งหน้าแล้ว จริงๆแล้วมีอีกเรื่องที่ ถ้าผมเล่าไปแล้ว หลายคนอาจจะรับไม่ได้เลย แต่สิ่งที่ผมได้เรียนรู้คือ "We don't belong to the world" ดังนั้นขอไม่เล่าจะดีกว่านะครับ เรื่องราวต่างๆไม่ได้จบเพียงเท่านี้แน่นอน เพราะมีสิ่งดีดีเกิดขึ้นมากมายที่ผมพร้อมจะเล่าให้ฟังในครั้งต่อไป

Just a story #2

2007-06-30T23:50:00.000-07:00

Everytime when I had to speak or teach something in front of people I always forgot one thing that I was going to say but I didn't. It maybe because I was nervous, spoke fast, couldn't concentrate etc. I remember when I went to Singapore and I had to speak at the church, I was going to say "Thank you once again with all our hearts, souls and minds" this is very important part but I forgot to say it. Again in New Zealand at the church, I was going to say "I used to be jealous of other people because of they could run, walk better than me and I speak to myself that oh yeah! I used to be like that but now I am not, and again I speak to myself oh yeah I once was lost but now I am found, I once was blinded but now I see" This was the most important of my speech but I forgot to say it, hahaha. It's all good!!! I hope they will understand my point. There are many times that I always forget what I am going to say and it will happen again because I think I have a short memory.

Huka Falls (น้ำตกสีน้ำเงิน)

2007-06-28T20:32:00.000-07:00

น้ำตกสีน้ำเงิน หรือ Huka Falls เป็นน้ำตกที่สวยงามแห่งหนึ่งที่ผมชอบ ที่เรียกว่าน้ำตกสีน้ำเงินก็เพราะมันเป็นสีน้ำเงินจริงๆ ใสสะอาดมากแต่แฝงไปด้วยความรุนแรง ผมว่าถ้าตกลงไปก็ไม่ต้องส่งเสียงเรียกให้ช่วยหรอก คือตกลงไปก็คงไม่รอดแน่ๆ เสียดายที่เราไปถึงน้ำตกก็เกือบมืดแล้ว ประมาณ เกือบ ห้าโมงเย็น ผมกะว่าจะไปซื้อ postcard ที่ร้านขายของที่ระลึกสักหน่อยแต่ว่าร้านก็ปิดหมดเลย เราไม่ได้ไปถึงตรงน้ำตกจริงๆเพราะว่ามันมืด และก็อันตรายด้วย ก็เลยเก็บภาพมาฝากได้แค่นี้ก่อน ถ้ามีโอกาสอีกคราวหน้าจะเก็บภาพมาให้มากกว่านี้นะ เรากลับถึงบ้านเกือบ ทุ่มครึ่งพอดี ก็ถือว่าเป็นทริปที่น่าประทับใจอีกครั้งหนึ่ง ทริปต่อไปของพวกเราคือ Auckland ในเดือนข้างหน้า ติดตามตอนต่อไปนะครับ

Taupo

2007-06-28T18:12:00.000-07:00

เราเริ่มออกเดินทางกันตอนเวลา บ่ายโมงครึ่ง ไปตามทางหลวงหมายเลข 2 และ 33 เพื่อมุ่งหน้าไปเมืองรัวโทรัวก่อน แต่ว่าเนื่องจากเราออกเดินทางสายไปหน่อย เกรงว่าจะไปไม่ทันเมืองเทาโป ดังนั้นเราก็เลยตัดสินใจ ไม่แวะ เมืองรัวโทรัว แต่มุ่งหน้าสู่เทาโปเลย เมืองรัวโทรัว อยู่ใกล้ๆ ทารังกา ดังนั้นเรามาเมื่อไหร่ก็ได้ เราใช้เวลาทั้งหมดในการเดินทางไปเทาโป ประมาณ 2.30 ชั่วโมง ระหว่างทางเราก็ถ่ายรูปวิวสวยๆข้างทาง รวมทั้งถ่ายวิดิโอด้วย สิ่งหนึ่งที่สะดุดตาเรามากก่อนที่จะถึงเมืองเทาโปก็คือ ภูเขาหิมะสีขาว ที่เราเห็นอยู่เบื้องหน้า 50 กว่ากิโลเมตรก่อนถึงเมืองเทาโป เราไปถึงที่นั่นประมาณ 4 โมงเย็น ไปแวะกินอาหารมื้อเที่ยงที่เราเตรียมมาด้วย นั่นก็คือ สปาเก็ตตี้ ข้างๆทะเลสาบเทาโป ว่าๆกันว่าทะเลสาบแห่งนี้ ใหญ่กว่าประเทศสิงค์โปร์ซะอีก ผมเห็นแล้วผมรู้สึกถึงความสวยงานของเมืองนี้ อยากที่จะพักที่นี่สักหนึ่งคืน แต่ว่า แอนนี่จะต้องเดินทางในวันรุ่งขึ้นแต่เช้าเพื่อที่จะไปเกาะใต้ ดังนั้น เราจะต้องกลับทารังก้าให้ได้ จากนั้นเราแวะเข้าไปซื้อมันฝรั่งที่แมคโดนัลด์ เป็นการขับรถแบบ drive thru ก็เป็นครั้งแรกของพวกเราที่ขับรถเข้าไป เห็นแล้วก็สะดวกสบายดีอยากให้มีที่ประเทศไทยบ้างจัง จะได้ไม่ต้องลงจากรถ แต่นั่นก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่จะทำให้เราขี้เกียจกัน เพราะอะไรๆมันก็ง่ายไปหมดจนเราไม่อยากทำอะไรกัน นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่พวกเรามาเทาโป ครั้งแรกที่มา เห็นหิมะแค่นิดเดียว แต่ครั้งนี้ เห็นเยอะมากๆ ผมจะมาอีกครั้งเป็นครั้งที่สามในปลายเดือน กรกฎาคม สำหรับ Men's challenge แต่ครั้งนั้นจะไปถึงภูเขาเลย คิดว่าคงหนาวมากๆๆ ยิ่งหนาวก็ยิ่งคิดถึงบ้าน ยิ่งหนาวก็ยิ่งอยากให้มีคนกอด อิอิ

Mission work #2

2007-06-27T22:51:00.000-07:00

การทำงานวันที่สามเริ่มต้นขึ้นในตอนเช้าที่หนาวเหน็บมากๆ ผมตื่นขึ้นมาตอนเช้า แล้วเห็นกระจกรถยนต์เต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง แต่ถึงหนาวแค่ไหนเราก็ต้องยอมทำงานในวันนี้เพราะว่า ไม่งั้นไม่มีเงินไปประเทศฟิจิ สิ้นเดือนกันยายนนี้ งานวันนี้คือ ทาสีรั้วบ้าน ก็เป็นงานง่ายๆแต่ไม่ง่ายเลยสำหรับเรา เพราะต้องทนกับอากาศที่หนาว อีกทั้งเรายังต้องทำงานแข่งกับเวลาอีกด้วย เพราะว่าเราต้องเดินทางไปเที่ยว รัวโทรัวกับเทาโป เรากะว่าจะเริ่มทำงานกัน 9 โมงเช้า แต่ว่าก็ต้องเสียเวลาไปอีก 1 ชั่วโมงเนื่องจากอุปกรณ์ไม่พร้อม เราใช้เวลาทาสีรั้วทั้งหมด 3 ชั่วโมงเต็มๆ กว่าจะได้เวลาออกเดินทางไปเที่ยวก็บ่ายโมงพอดีเลย แต่ก็เป็นการทำงานที่สนุกสนานดี

Mission work #1

2007-06-25T17:07:00.000-07:00

(Tuesday 26, 07) We are still working on the second day of our holidays because we need money to go to FiJi mission in the end of September. In the video I woke up early today and went to get some coffee with Annie before we worked. It was cold this morning(it's cold everyday). We were going to paint the fence and the wall but we couldn't find the right paint yet so we have to come back again tomorrow. Also tomorrow we are going to Rotorua, Taopo for sightseeing. It will be so fun. I can't wait!!...

Just a story(Thai)

2007-06-24T06:56:00.000-07:00

วันก่อนไปหาซื้อกาแฟในเมือง แล้วลมมันพัดแรงมากๆๆ หนาวก็หนาว แถมลมยังพัดอีก เราก็กำลังเดินข้ามถนนคนเดียว แล้วลมมันพัดเรา ต้านแรงลมไม่ไหว รถก็จอดรอให้เราข้ามถนน แต่กว่าจะข้ามได้ แทบตายแน่ะ เกือบเซไปชนรถเขาแล้วว ลมอะไรพัดแรงจริงๆ

อีกเรื่องหนึ่งที่ยังไม่เคยได้เล่าเลย แต่อยากเขียนไว้ให้เป็นอุทาหรณ์สำหรับครั้งต่อไป เรื่องของเรื่องคือว่า มีขโมยย่องเข้ามาในบ้านผม ในเช้าวันอาทิตย์ ซึ่งผมและเพื่อนๆก็ไปโบสถ์กันตามปกติ แต่เรื่องๆของเรื่องคือ เราลืมปิดหน้าต่างไว้ ขโมยก็เลยเข้ามาทางหน้าต่าง แล้วขโมยโน๊ตบุคของเพื่อนร่วมห้องผมไป และขโมยกระเป๋าตังของเพื่อนอีกห้องหนึ่ง แต่ที่น่าแปลกก็คือ ทำไมขโมยมันไม่เข้าห้องผมหว่า ถ้ามันเข้าห้องผมนะ มันคงจะเอาโน๊ตบุคสีขาวของผมไปเป็นแน่ และถ้ามันเอาไปจริงๆ ผมคงได้แต่นั่งเหม่อลอยไม่เป็นอันทำอะไรแน่ๆ เพราะว่าโน๊ตบุคเป็นอุปกรณ์ทำมาหากินเลยอ่ะ เอาไว้ทำการบ้าน คุยกับเพื่อนๆ ทำเวบไซต์ ดูหนัง เล่นเกมส์ ส่งข้อความหาคนที่เราคิดถึง ทำอะไรได้ตั้งหลายอย่าง อีกอย่างพึ่งซื้อมาด้วย เลยไม่อยากให้มันหายไปไหน

ผมชอบคำว่าให้โอกาสนะ เพราะผมรู้สึกว่า การให้โอกาสเป็นสิ่งที่ดี แต่ในเรื่องของการทำงานแล้ว คำว่า ให้โอกาสแทบจะหาไม่ได้เลยสำหรับผม ผมได้มีโอกาสไปทำงานที่ร้านอาหารและผมไม่เคยมีปัญหากับใครเลย แต่คำว่า การให้โอกาสสำหรับผม ไม่เคยมีเลยในเพื่อนร่วมงาน เนื่องด้วยเหตุผลหลักๆก็คือ ผมไม่เหมือนคนปกติ ถามว่าน้อยใจไหม ไม่นะ ไม่ค่อยน้อยใจเท่าไหร่ แต่แค่เกิดคำถามให้กับตัวเองว่า คนอย่างผมทำอะไรได้มากคนปกติตั้งหลายอย่าง แต่ทำไม ไม่ให้โอกาสผมล่ะ แค่เรื่องบางเรื่องที่อยากระบาย

Kid Tueng (Miss YOU)

2007-06-23T05:02:00.000-07:00

We(Eddie and Annie) have been going away from home 5 months already. New Zealand is a great country and beautiful place to live. I am really enjoying a lot in New Zealand. There is a saying by Eddie Bun-In "If you want to get a lot of money then go to America but if you want to see the heaven then come to New Zealand". Everything is good in New Zealand but we miss home and YOU who are reading this.

Fernland SPA (Hot Pool)

2007-06-23T04:20:00.000-07:00

This is the place that I always go every Friday because I believe that it will help my back and my legs. It's the mineral springs from underground. It costs 5 bucks per person which is not bad for me. I have a sore back so it helps me when i get into the pool. In the video after studied hard for the exam and homework, we decided to go to the hot pool. I wish you could be here so I can take you there. It is a very nice place to go.

Give in (Yorm) just for YOU.

2007-04-25T04:37:00.000-07:00

GIVE IN

I loved daring to live life as a man who has a dream.
Living life doing what I want, never caring what anyone thought.
Then you, I don't know where you came from,
you got my feelings mixed up.
You made me think hard about what I should do.
I started to give in, started to do as you wanted,
changed from the person that I was for you.
However you liked it. I just wanted you to be happy.
I gave in to you alone, you are the only important person for me.
I did without fail anything you wanted, because I loved you so much.
At least this time I've learnt what a life that has you in it is like.
Even if there are things I've had to change,
it's to keep you coming to see me.
I gave in to you alone, gave in to the best person.
I love you so much.

It's the song that I really like it. There is no way that you can find a perfect person who wants to spend the rest of her/his life with you but a million ways to find a really good one.
If you already have it...Don't lose it!!!

Credit: http://www.ethaimusic.com/popup/a_0011.htm
PS: If you want to listen to the song just click the play button.

Great trip in Rotorua and Taupo

2007-04-22T06:04:00.000-07:00

วิวข้างหลังเป็นทะเลสาปและภูเขาหิมะน้ำตกสีน้ำเงิน

หนาวอะไรเช่นนี้หนอ

การเดินทางไปเที่ยวครั้งนี้ถ้าไม่มีอาจารย์สองคนที่ชวนไปเที่ยวด้วยก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่จะมีโอกาส ได้ไป ต้องขอบคุณเป็นอย่างมากสำหรับทริปครั้งนี้ พอถึงวันเดินทางจริงๆ ผมไม่อยากที่จะตื่นเลย เพราะว่า อุณหภูมิตอนนั้นบอกได้ว่าคำเดียวว่าหนาวมากๆ แต่ก็กัดฟันตื่นขึ้นมา เพราะนานๆทีจะได้ออกไปเที่ยวแบบ นี้บ้าง สังเกตุได้จากเสื้อกันหนาวสองตัวที่ผมใส่ ยังอบอุ่นไม่พอเลย เข็มนาฬิกาหมุนไปที่ แปดโมงครึ่งก็มีรถ มารับผมที่บ้าน เป็นรถครอบครัวนั่งได้ 8 ที่นั่ง มีคนเดินทางทั้งหมด 5 คน ผมเลยถือโอกาสนั่งหลังสุดคน เดียว เผื่อว่าระหว่างทาง ฟังเพลงไปด้วย มองวิวรอบๆไปด้วย มันช่างโรแมนติกที่สุด ระหว่างทางผมเห็นฝูง แกะ และ ฝูงวัวจำนวนมาก โดยเฉพาะน้องแกะที่น่าตาน่ารัก เห็นแล้วอยากวิ่งเข้าไปใกล้ๆจังบรรยากาศข้าง ทางโดยรวมถือว่าค่อนข้างดีทีเดียว เราไปที่เมืองโรทัวรัวก่อน ไปดูโบสถ์ของชาวเมารีที่นั่น เป็นโบสถ์ที่อยู่ ติดกับทะเลสาปพอดี ผมนั่งนึกภาพถึงการมาโบสถ์ แล้วมองทะลุผ่านกระจกออกไป จะเป็นวิวของทะเลสาป มันช่างสวยงามอะไรเช่นนี้หนอ เมืองโรทัวรัว ขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองที่มีบ่อน้ำพุร้อน พุ่งมาจากใต้ดินมากที่สุด ไปที่ไหนก็ได้กลิ่นซัลเฟอร์เต็มไปหมด น้ำพุร้อน มันขึ้นทุกที่เลย แม้กระทั่ง สวนหลังบ้านของใครหลายคน ภารกิจแรกใช้เวลาไม่นานนัก เราเดินทางกันต่อ ไปเมืองที่ชื่อว่า เทาโป ใช้เวลาเดินทางอีก ประมาณ 1 ชั่วโมง เมืองนี้แหละที่ผมอยากไปมากๆ เพราะว่าเห็นในรูปก่อนมาแล้วว่ามันมีหิมะ และแล้วความฝันของ ผมก็เป็นจริงแค่ครึ่งเดียว เพราะผมเห็น หิมะ แต่ว่ามันอยู่บนยอดเขา ผมไม่ได้สัมผัสมันจริงๆ แต่มองยังไง ก็สวยไปหมด ถ้าเปรียบเทียบกับคนเวลาเราเดินผ่านใครแล้วสะดุดตา เรามักจะหันไปมองอีก มองไม่มอง เปล่าแอบยิ้มซะอีก นั่นแหละความรู้สึกผมครั้งแรกที่รถ วิ่งเข้าสู่ตัวเมืองเทาโป จากนั้นเราก็พักกินข้าวกันที่ ร้านอาหารไทย รสชาด ก็กินได้สำหรับฝรั่ง แต่สำหรับเราก็แปลกๆนิดหน่อย จากนั้นก็ไปแช่น้ำพุร้อน ให้หายเหนื่อยจากการเดินทางผมมีโอกาสได้เล่นสไลเดอร์ซึ่งมันต้องเดินขึ้นบันได สูงมาก เวลามองลงมา แทบจะไม่อยากเล่นจริงๆแล้วเขาไว้เล่นสำหรับเด็กนะแหละ แต่ผมก็เห็นว่ามันน่าเล่น อยากกลับไปเป็นเด็ก อีกครั้ง ก็เลยอาศัยความเนียน แอบย่องขึ้นไป ทั้งที่เราจะต้องจ่ายตังค์ที่เคาเตอร์ก่อน จริงๆผมก็ไม่รู้หรอก มารู้อีกทีก็ตอนที่เด็กฝรั่งตัวเล็กๆมาบอกตอนที่เรากำลังจะกระโดดจะให้เดินลงมา ก็กลัวเด็กมันว่าเอาว่าเรา ไม่กล้า555จากนั้นเราก็เดินทางกันต่อไปยังน้ำตกที่ชื่อ น้ำที่ตกลงมาไหลผ่านไปนั้นมองเห็นเป็นสีฟ้าเข้มชัดเจน และใสสะอาดมาก ที่สำคัญเย็นเจี๊ยบ ถ้ากระโดดลงไป อุณหภูมิคงเหมือนน้ำเย็นจัดที่เราดื่มกัน เอาเป็นว่าทริปนี้ ผมเรียนรู้อะไรเยอะแยะมากมาย ที่บอกกับตัวเองว่าผมจะกลับมาเยือนเมืองนี้อีกครั้ง

Don't cry

2007-04-16T05:51:00.000-07:00

จริงๆก็ไม่อยากเขียนเรื่องนี้ลงหรอกนะ เพราะว่าไม่อยากประจานตัวเอง 555 แต่ว่าที่อยากเขียนก็เพราะว่ามันเป็นบทเรียนชิ้นหนึ่งที่ผมควรจดจำไว้ เผื่อว่าวันหลังมานั่งอ่านก็อดหัวเราะตัวเองไม่ได้ หรือไม่ก็อดสมนำหน้าตัวเองไม่ได้ คุณเคยร้องไห้ไหม? แน่นอนอยู่แล้วว่าทุกคนคงต้องเคยร้องไห้ แต่เรื่องที่ผมเขียนนี้ ผมไม่ได้ร้องไห้หรอกนะ ไม่เห็นแม้แต่น้ำตาเลย แต่มันเป็นการร้องไห้ที่อยู่ในใจ เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่า ช่วงที่ผมมานิวซีแลนด์แรกๆ ผมพยายามส่งสิ่งหนึ่ง(ขอไม่บอกละกันนะจ๊ะ เก็บไว้สมน้ำหน้าคนเดียวนะดีแล้ว ไม่อยากให้มาสมน้ำหน้าเพิ่มอีก 555) ไปที่เมืองไทย ก็ส่งทางไปรษณีย์นั่นแหละ เพียงแต่ว่า การที่เราไว้ใจคนอื่นมากเกินไปมันก็ไม่ดีเสมอไปนะ ผมมักจะไว้ใจคนอื่นง่ายๆ ก็ให้เพื่อนผมเป็นคนส่ง แล้วไอ้เพื่อนเจ้ากรรมนี่แหละมันดันไปติดแสตป์แค่ 40 เซนต์ แล้วมันจะไปถึงเมืองไทยไหมหนอ ผมมารู้ทีหลังว่ามันติดแสตมป์ไม่ถึงราคาที่เขากำหนดไว้ ตอนนั้นนะโมโหควันออกหูออกจมูกออกปาก ไม่ได้โมโหเพื่อนเจ้ากรรมนะ โมโหตัวเองที่ทำไมไม่ส่งเองว่ะ ทำไมงี่เง่าอย่างนี้ ผมไปเช็คที่ที่ทำการไปรษณีย์ เขาบอกว่ามันถึงเหมือนกันแต่ใช้เวลานานหน่อย ผมรอมาสองเดือนแล้วมันก็ไม่ถึง สุดท้ายผมรู้แล้วล่ะว่ามันหาย ลืมไปแล้วสิว่าเขียนอะไรในนั้นบ้างนอกเหนือจากสิ่งของแล้ว แต่รู้ว่ามันสำคัญมากทีเดียวว เฮ้อ...คิดแล้วก็เจ็บใจตัวเอง แต่...ช่างมันเถอะ

Let there be light in the darkness.

2007-04-16T05:35:00.000-07:00

Somehow I really like this picture. I think it belongs to Jennifer Cook. I want to thank Nueng for sending me this picture. Have you ever watched Dragonball? This is what i am talking about. I wonder where she took this picture. I want to share this picture to you guys. Always give thanks to the Lord for the light of his love that is shining.

What would you like to do when you're alone?

2007-04-16T04:45:00.000-07:00

ได้เวลาเขียนเป็นภาษาไทยสักที ทำไมถึงเขียนเป็นภาษาไทยนะหรือ ก็เพราะว่าเวลาต้องการใส่ความรู้สึกเข้าไป ภาษาบ้านเกิดของเราก็น่าจะให้อารมณ์ได้มากกว่าอยู่แล้ว หรือไม่ก็บางทีไม่อยากให้ฝรั่งอ่าน 555. ปล่าวหรอก เรามันไม่ได้เก่งภาษาอะไรมากมายนี่นา มาอยู่นิวซีแลนด์แล้วรู้สึกว่า ภาษากำลังเสียศูนย์ ใช่แล้ว อ่านไม่ผิดหรอกครับ มันกำลังเดินทางไปสู่จุดหนึ่งที่ภาษาเหนือเขาเรียกว่า มันป๋นกั๋นไปหมดเลยอ่ะ เอ...มานึกในใจตกลงจะพูดภาษาอะไรกันแน่ อะไรๆก็ ey..ey..ey ลงท้ายตลอด เหมือนสิงค์โปร์กับมาเลียเซียอะ อะไรๆก็ lah lah ตลอด บางทีลืมตัว ไปหลงพูด lah ใส่คนที่พูด ey..ey มานึกอีกทีก็ขำตัวเองเหมือนกัน อยู่ดีดีมันก็เป็นไปโดยอัติโนมัติ ไม่ได้ดัตจริดหรืออะไร เพียงแต่มันเข้าหูทุกวันมั้ง
เฮ้อ....เวลาเหงา คุณชอบทำอะไรเหรอ หรือเวลาคุณอยากให้เวลากับตัวเองคุณทำอะไรบ้างเหรอ ผมเป็นคนหนึ่งที่มักมีโลกส่วนตัวสูง แต่ไม่สูงมากจนอยากอยู่คนเดียวหรอกนะ สิ่งที่ผมชอบทำเวลาว่างๆ จริงๆ ผมชอบไปนั่งร้านกาแฟ แล้วมองออกไปข้างนอกร้าน และคงหนีไม่พ้นกาแฟร้านโปรดของผม คุณรู้อยู่แล้วนี่ว่ามันคือ Starbucks นั่นเอง สามรูปข้างบนที่เห็นอยู่นี้เป็นรูปที่ผมถ่ายจากข้างในร้านกาแฟ เวลามองออกไปข้างนอกแล้วมันได้อารมณ์ไปอีกแบบ ผมสามารถนั่งอยู่ในนั่นได้นานมากกว่า 3 ชั่วโมง ชอบเอาหนังสือติดไปสักเล่มไปนั่งอ่าน สั่งกาแฟสักแก้ว และแน่นอนว่าต้องเป็น Frap Caramel แค่นี้ก็มีความสุขสุดๆอย่างบอกไม่ถูก เวลาเหงาๆนะ มักทำบ่อย จะว่าไปกาแฟที่นี่ราคาเท่าเมืองไทยเลยแฮะ ก้อ...ดี

Songkran Festival in Tauranga

2007-04-01T16:03:00.000-07:00

I love this mountainAnother scene

Look closer then you will see sheeps

Well Just wanna show my lovely shoes

Som-Tom Thai

SongKran Festival in Tauranga April 1, 2007. I remember that last year I was preparing to go to Songkran Festival in Chiangmai Thailand but someone came to the Payap Church and stole the laptop. I could not go anywhere. I had to do my senior project again cause my important data was in that laptop. Ohh also It's not my laptop, It was Un's laptop so I had to buy her a new one.

This year I went to Songkran Festival in Tauranga New Zealand. I see many thai people here. I think it's really different from Songkran in Chiangmai. Well I love Songkran in Chiangmai better lah.

Scenery in Tauranga NZ

2007-03-22T03:46:00.000-07:00

My house is on the left

Otumoetai Church of Christ 3 Hours from Auckland
Cherry Wood, Taurang NZ
Sydney Airport
Train station

SPBC School

Quantas in Sydney

When I first got here Roger(the Dean of student) took me and Annie to the town. Annie took many pictures so I got these pictures from her camara.

Men's camp at Mayer Island

2007-03-12T18:12:00.000-07:00

What are you looking at?

We can cook Thai Food!!! Yummy!!! the Big Ship
Mt. Maunganui, Bay of Plenty
Mom!!! Dont worry about me at all.
Fishing in the middle of the sea

Sleeping on the way to the Island.

Last weekend I went to Men's camp at the Mayer Island. It's 4 hours away from Tauranga. One thing that I love the most is fishing in the middle of the sea. I love it because it was my first time and I caught 1 fish and released 1 fish. I had a good time at the island. We did many activities such as fishing, kayaking, trekking. At the Island, it was dark at night so I can see shooting stars on the sky as well.

Let's celebrate the Zone's website

2007-03-06T03:29:00.000-08:00

Version 2

Version 1

Wow I can't believe that the www.payapchristianzone.com is going to reach to 10000. I think I should give something for the first person who reaches to 10000 first. But the problem is I don't know who would be that person. If you know that you are the first one who visit the payap website and you are the 10000th first please let me know by email or post it at my blog then i'll send you some gift. What do you think? I am really happy about the website. We started the website since January 2005 so it's been 2 years already. Thank God for the inspiration. I have some pictures since the first version of the website and the second version. The third version will come out soon and very soon(I don't know yet hehehe).

SPBC Camp 2007

2007-03-06T02:49:00.000-08:00

I've been busy with school for the past few weeks. I forgot to put some pictures that I went to the SPBC Camp. The purpose of this camp was to get to know each other more. I had fun at Camp and one thing that I loved it is "Paintball". We did a lot of activities such as we went to the bush at night without the light on, Paintball, Swimming at the waterfall, BBQ(I loved it), Etc. Right now it's 12.02 AM already I am too tried to read a book. I just started a new classes which are 1. Church History 1 (This subject is very hard for me), 2. Crisis Counselling.

Glory Glory ManU

2007-03-04T01:34:00.000-08:00

Something that I will miss, while I am in New Zealand is watching live soccer games. My favourite team is Manchester United(RED DEVIL). I've been watching this team since 1994. I remember the time that my father gambled with his friends, he asked me "what team should we put money on Liverpool or Manchester United for the final game. But my Dad's friend wanted to put money on Manchester. So I had no choice i picked Liverpool and then finally Manchester Won. I remember Eric Cantona scored the goal. This was great because Eric Cantona is my favourite player. But in this fantastic goal that Eric did unfortunately I did lose money.

And now I don't want to confess this, but I can't keep it by myself "But yet how come THE KOP lets the United scored in the last minute." Well this lets me see that Liverpool is not suppose to race against United like it has, They should race with Arsenal.
Hehehehe... I am happy today oh yes I am happy today......

Leaving on a jet plane

2007-02-27T00:35:00.000-08:00

Leaving on a jet plane is a song that I like it so much. I always sing this song because I think someday I will fly like a bird. Here are some pictures before I left Chiangmai to New Zealand. I wish that someone could sing the song for me especially Khun Ying(My friend). She has a really good voice. Leaving on a jet plane..I dont know when i'll be back again. Ohh...Babe I hate to go.

Not for yourself but for others

2007-02-27T00:05:00.000-08:00

How do you feel when you know that someone has been praying for you? For me I would be happy so much if I know that. As you see in the picture the little girl is "Prim" and the boy is "Tube". I just talked to their father and he told me that "Prim" has been praying for me everyday. She said that "May God help P'Eddie with my study and get a good mark" She has been praying for me everyday!!! So what about me? Sometimes I didn't think about her at all. I feel so bad about it. I just want to say that sometimes we always forget someone that close to us or love us just because of our work, study etc.. This girl shows me that not only praying for herself but she prays for other people too. I love this kids a lot.

Happy Valentine's Day 2007

2007-02-22T03:33:00.000-08:00

I've never missed the Valentine's party at the Zone but this year I missed it. See more pictures at www.payapchristianzone.com

My Lovely Family

2007-02-22T02:24:00.000-08:00

With my Mom at the Church
My graduation day

My lovely brother P'A

This is my lovely family. They are one of my inspiration and encouragement. I always think about them since I got in New Zealand. I hope that one day maybe my brother could take my Mom to visit me here. I love you

Studio Pictures

2007-02-21T20:21:00.000-08:00

Man!!! Everytime I see these pictures that reminds me of how much fun I had before I left Chiangmai Febuary 2, 2007. I remember that that day we went to eat at Eat-Me restaurant and we went to take a photo. Well Just want to share with you guys and tell you I MISS YOU ALL.

Life in New Zealand

2007-02-21T18:19:00.000-08:00

Life in New Zealand Since I got here 3 weeks ago has been great for me but sometimes I feel like it's getting hard for me to not think about friends, parents and foods. I've been here 3 weeks I don't even have time to cook thai food for real. We've been studying hard and so many homeworks and tests but I enjoy it. It makes me to be like an enthusiastic person like I never been before. I also want to say thank you for your prayers. I remember one thing since I got here is Our God is GREAT. I never thought about New Zealand before but He made it for me. This is my first message to you so I hope you enjoy reading with me and I will update more for sure. Thank you for being with me especially all the e-mails you have sent it to me. Love YOU. I also attached some pictures of my classmates.